هـوا٬ هـوای ۲ نـفرست

و مـن

تـرک ِ خـودم

چـهار نـعل

در خـیابــان،

خـاطـرات ِ دوران سیـگــاریم را

                                 دود می کـنم ...

هـوا کـه ابـری می شود

دختـرکـی از دیـوار کـوچه، آویـزان است انگار!

که پـسران هـوس ِ پـیاده روی می کـنند ...!!

تــو را که در مغــزم آویـزانـی چـه کـنم؟؟

مـثل پُــکی سنـگــین

کـه می زنـم بر سیگــار

در جـریـان ِ

مجــرای مـغـزم

                   جـریـان داری

ای عـامـل اصلـی سرطـان٬

مُخـَرب ِ حـال ِ خـراب ِ ایـن نـَوَسان

کـی می شـود کـه از مَـرضـَت

                            خـودم را خـفه کـنم ...

                           ای عـامـل اصـلی سـرطـان ...