تـا نـقشت را بـر دیـوار کـوچه کـشیدم،

تـرافیکی شد که عـجبای ذهـنم را

بر آسفالت دراز کرد ...

محو تـو شده اند رهگـذران و خود را می خـاراننـد !!!

اطرافـشان را سکـوتی تـوهم زا فـرا گـرفـته

و من

گـوشه ی دیـوار

تـمام عـلاقه ام را

با حـرارتی بـالا

به رنـگ زرد

بـرایت

آبـشاری امـضا می کنم ...

دوسـتت دارم؛

ایـن را گـرمای ِ عـصاره ی ِ نـهارم می گـوید.