جاودانه ترین مزخرفی که دیده ام تو بودی

که دستانت بوی گند

لبهایت ، طعم منگ

و چشمانت ، رنگ بَنگ

                           ...  بودن

تو را چگونه بــِسُرایم که کسی اسمت را به تمسخر نگیرد؟

می نویسم عاشقانه بر بال پرستو

  ...که تورا با هیچ مزخرف دیگری عوض نمی کنم

                                                         ای مزخرف!

 ...گاهی تمام کثیفی ها هم می شود که رنگی دیگر بگیرد

مثل رنگ قلمم

 .مثل طعم وبلاگ ِ استفراغ که بوی گند می دهد

به پیوندهای دلم با غم تو آشنایم ...

چه جشن هایی که در تاریکی اتاقم با بالشم گرفتم با یادت

اما

تو و دیگری در یادت ...

طعم پنیر فاسد می دهد لبهایت ، که با خمیر سوخته ی چهره ات ،

نشخوار می کند همان شتری که جای من را گرفت ....

پارتی های دلم از برق چشمان تو روشن است ،

که جذابترین لحظه اش ،

فـلـش بـک قـهر تـوست ....

بـیا و تـا ویـسکی لبـهایت را به من حرام نکردی

یک گـیلاس مهمانم کن ....

تهدید نمی کنم!

ولی هـر حرامی

حرام خور هم پـیدا می کـند ....

پـس فـتوای بـیـجا صادر نـکن.

پـاتو از گـلیمت دراز نکن.

مگه من با تو شوخـی دارم که بـوسم می کنی!

بوسه کـه شوخی نیست ، بـاید روش وقـت گذاشت.

همین طـوری یدفـعه بوسم می کنی که نـشد کار!

مثل آدم بشین بـغلم

با دستات ، گردنمو گره بزن

بعد تو چشمام نگاه کن و بوی تـنم رو برای خودم تفسیر کن

دوباره نگام کن و کارتـو شروع کن ...

...................

.......

................

.....................................

....................

...

.................

.........................

بسه دیگه ، پـاشو بـرو

پـاتم از گـلیمت درازتـر نکن.

.